“In gesprek met de ouders van Gitte*, een bewoner met een zeer ernstige meervoudige beperking, bespreken we behandelopties. En behandelgrenzen. Een gesprek waarin alles er mag zijn en benoemd mag worden. Hoe het nu – na een lastige periode – met haar gaat en wat we dagelijks aan haar zien. Maar waarin het ook gaat over haar glimlach die er af en toe ineens weer is. Haar ouders vragen zich hardop af wat er allemaal nog komt. Hoe vaak hun meisje nog zo ziek zal worden. Hoe zwaar het nog wordt. En dan komt die ene vraag. Voorzichtig, met tranen, maar vooral met heel veel liefde. Mogen we ons afvragen of zij dit eigenlijk nog wel wil?
Die vraag bleef hangen. Geen makkelijke vraag. Een vraag die voortkomt uit liefde. Uit jarenlange zorg voor Gitte, uit waakzaamheid en onvoorwaardelijke liefde. Uit niet willen vasthouden als vasthouden misschien pijn doet. Uit de wens om het goede te doen voor hun kind, ook als dat betekent dat je moet durven luisteren naar wat misschien zonder woorden gezegd wordt.
In dit soort gesprekken is er geen goed of fout. Er zijn geen snelle antwoorden. Er is wel ruimte. Voor verdriet, voor twijfel en voor hoop. En ook voor die lieve, mooie glimlach, die ons eraan herinnert wie Gitte is. Wat een bewondering heb ik voor deze ouders. Voor hun openheid. Voor de moed om deze vraag te durven stellen. Natuurlijk ook voor Gitte, die op haar eigen manier communiceert en ons vraagt om écht te kijken en even stil te staan.
Dit soort gesprekken herinneren me er steeds weer aan waarom samen zorgen zo belangrijk is. Het is samen dragen. Samen twijfelen. Samen zoeken naar wat het beste is, ook als daar geen goed antwoord op te vinden is. Samen dragen wat soms bijna niet te dragen is.”
*De naam van deze bewoner is fictief, het verhaal is echt.
App of bel onze recruiters voor een meeloopdag bij de Behandeldienst en ontdek hoe jij, net als Meike, het verschil kunt maken voor bewoners én hun familie.