Je zit tegenover me samen met je ouders. Een stoere, aardige jongen met een licht verstandelijke beperking die goed weet wat hij wil. Je bent bijna 18 jaar, en denkt veel na over de toekomst. “Ik heb al veel tegenslagen gehad en daar ben ik wel een beetje klaar mee. Ik wil één keer een ‘ja’ in plaats van een ‘nee’. Zeg je, terwijl je me met een serieuze blik aankijkt.
“En wat zoek je dan?” Vraag ik.
“Ik wil een vriendin. Iemand die me steun kan geven en die steun van mij kan krijgen. Weet jij waar ik die vind?”
Voor mensen zoals jij, met een licht verstandelijke beperking en een lichamelijke beperking, is het lastig om mensen te ontmoeten en relaties aan te gaan. Zeker wanneer je 18 wordt en veel activiteiten die bedacht zijn voor kinderen weg vallen. En toch ontstaan er bij jou ook gewoon vragen die iedereen van jouw leeftijd krijgt: Hoe ontmoet ik mensen? Hoe krijg ik een relatie? Waar kan ik straks wonen als ik uit huis ga bij mijn ouders?
Op veel medische vragen weet ik vrij snel een antwoord of weet ik waar ik de oplossing moet zoeken. Maar over deze vraag moet ik langer nadenken. Ik geef aan dat ik er over één week bij jou op terug kom. Ik zie hoop in je ogen.
“Ik wil uiteindelijk in een huis wonen, met kinderen!” zeg je enthousiast.
“Dan gaan we nu eerst op zoek naar de eerste stap”, geeft je moeder rustig aan.
“Een auto”, zeg je kordaat, terwijl je je armen over elkaar slaat en glimlacht.