Wanneer ik naar de wachtkamer loop, zit Theo al lachend te wachten met een kopje koffie in zijn hand. Theo en ik hebben de afspraak gemaakt dat hij, wanneer hij langer dan 5 minuten op mij moet wachten, koffie mag pakken uit onze keuken. Deze keer was ik volgens mij geen minuut te laat, en Theo kijkt me grijnzend met wat ondeugende oogjes aan.
In de spreekkamer geeft Theo aan last te hebben van zijn buik. Ik kijk hem uitgebreid na, en stel ook directe vragen: “Theo, heb je alcohol gedronken deze week?”
Nee geeft hij aan. Ik kijk hem bijna vol ongeloof aan: “Wanneer heb je de laatste keer een biertje gedronken dan?”
“Een week geleden dokter, het geld was op! Maar het gaat me prima af.” Zegt hij terwijl hij zijn armen over elkaar slaat, klaar om zich verder te verdedigen.
We spreken af dat verder onderzoek zal volgen, waaronder het nakijken van zijn bloed. Ik loop samen met hem naar de doktersassistente en geef aan: ‘𝘞𝘪𝘭𝘭𝘦𝘯 𝘫𝘶𝘭𝘭𝘪𝘦 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘛𝘩𝘦𝘰 𝘦𝘦𝘯 𝘢𝘧𝘴𝘱𝘳𝘢𝘢𝘬 𝘮𝘢𝘬𝘦𝘯 𝘰𝘮 𝘣𝘭𝘰𝘦𝘥 𝘵𝘦 𝘱𝘳𝘪𝘬𝘬𝘦𝘯 𝘥𝘦𝘻𝘦 𝘸𝘦𝘦𝘬, 𝘩𝘪𝘫 𝘪𝘴 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘯𝘶𝘤𝘩𝘵𝘦𝘳 𝘰𝘱 𝘥𝘪𝘵 𝘮𝘰𝘮𝘦𝘯𝘵.’
Voordat de doktersassistente iets kan zeggen roept Theo: ‘𝘐𝘬 𝘻𝘦𝘪 𝘵𝘰𝘤𝘩 𝘥𝘢𝘵 𝘪𝘬 𝘞𝘌𝘓 𝘯𝘶𝘤𝘩𝘵𝘦𝘳 𝘸𝘢𝘴!”