Jelke hoorde thuis niet alleen de verhalen over het werk; ze zag het ook met eigen ogen. “Als ik een dagje vrij van school had, ging ik weleens met mijn moeder mee,” vertelt ze. “Ik vond het altijd leuk om mee te gaan; de puurheid van de mensen pakte me toen al.” Dat zij zelf ook de gehandicaptenzorg in zou gaan, stond voor haar al heel lang vast.
Haar eerste stage begon in 2018 bij Daelzicht op een locatie op het terrein Savelberg in Koningslust. Daar maakte ze voor het eerst kennis met de doelgroep ouderen met een ernstig meervoudige beperking (EMB). “Wat ik bijzonder vond, is dat je met mensen die bijvoorbeeld in een rolstoel zitten en niet kunnen praten toch veel kunt doen. Het goed leren kennen van de bewoners is daarbij heel belangrijk.”
Haar tweede stage volgde ze bij een organisatie op een psychogeriatrische afdeling. Daar ontdekte Jelke al snel dat haar hart toch echt bij de gehandicaptenzorg lag. Toen ze in haar derde jaar op Koningserf 1-2 kwam, was ze vanaf het eerste moment verkocht. “Ik weet nog dat ik naar huis fietste en dacht: ‘dit gaat een hele leuke groep zijn!’”
Tijdens deze periode leerde Jelke vooral hoe belangrijk het is om mensen te leren lezen. “Er zit zoveel meer achter de persoon die je ziet. De manier waarop de wereld wordt beleefd is voor iedereen anders. Bij elke bewoner hoort dan ook een andere begeleidingsstijl.”
Hoe beter ze de bewoners leerde kennen, hoe leuker het werd. “Een bewoner die stil is en niet veel kan praten heeft immers net zoveel aandacht nodig als iemand die verbaal sterk aanwezig is,” benadrukt ze. Vooral het ontcijferen van gedrag sprak Jelke aan. “Wat speelt er in het hoofd van iemand die onrustig is maar niet kan praten? Wat wil iemand duidelijk maken die niets kan zeggen en waarbij je toch ziet dat er wat is?”
Ook de warmte van het team maakte het een onvergetelijke tijd. “Ze zagen me echt als teamlid en ik werd overal bij betrokken. Ik voelde me thuis en wist zeker dat ik bij Daelzicht verder wilde.”
Na haar stage deed Jelke nog meer ervaring op. Ze werkte een jaar op een EMB-groep en ging vervolgens terug naar Koningserf 1 in combinatie met werken in de flexpool. “Via de flexpool heb ik veel groepen gezien. Iedere bewoner is zo uniek. De begeleiding van iemand die bijvoorbeeld niet kan horen is weer heel anders dan voor iemand met druk gedrag. Dat maakt mijn werk bijzonder.”
Naast haar werk in de flexpool werkt Jelke al 3,5 jaar met heel veel plezier vast op Koningserf 1 in Koningslust. Een ouder wordende doelgroep met downsyndroom en beginnende dementie. “Het zijn vooral bewoners met een matige verstandelijke beperking bij wie structuur, veiligheid, duidelijkheid en zelfstandigheid belangrijk zijn”, vult Jelke aan.
Ouder worden brengt verandering met zich mee. “Sommige bewoners gaan heel langzaam achteruit, maar als begeleiding spelen we daar goed op in”, legt ze uit. “Als iemand het zelf kan, blijven we dat volop stimuleren.”
In de groep waar Jelke werkt, wonen ook mensen met beginnende dementie. “Je ziet het er langzaam insluipen en sommigen hebben daar gelukkig weinig last van. Ze zijn nog altijd even vrolijk en maken de leukste grapjes.”
Wat maakt die combinatie van ouderdom en een verstandelijke beperking voor Jelke zo interessant? “Dat maakt het werk juist bijzonder en uitdagend. Je ziet hoe bewoners soms lichamelijk achteruitgaan; iemand die altijd fietste, moet dat ineens loslaten. Hoe ga je daar als begeleiding mee om? Je verplaatst je in de bewoner, want zelf zou je dat ook lastig vinden. Als iemand die altijd zelfstandig douchte ineens hulp nodig heeft, doe je er alles aan om dat zo aangenaam en respectvol mogelijk te maken.”
Het mooiste aan haar werk? Dat zijn de kleine momenten. “Als ik binnenkom op de groep, de deur openmaak en de bewoners al hoor giechelen. Ze staan me op te wachten om me een dikke knuffel te geven. Dan voel ik me heel gelukkig dat ik mag werken met de leukste en puurste mensen.”
Daarnaast geniet ze van mooie zomeravonden: “We hebben leuke muziek op en iedereen zingt vrolijk mee. Dan denk ik: hier doe ik het voor.” Of neem het Samen Stralen Festival in Heel, waar ze vorig jaar met een bewoner naartoe ging. “Hij keek zijn ogen uit! Wat hij het leukste vond aan die dag? Bier drinken en pizza eten. De foto die we daar lieten maken, staat nog steeds op zijn kamer; elke keer als ik kom, wijst hij er naar.”
De knuffels die ze elkaar geven, de momenten waarop ze elkaar troosten als ze zien dat iemand verdriet heeft, de hulp die ze elkaar geven als het nodig is, zich verstoppen om mij weer hard te laten schrikken en er zo’n lol om hebben. Zo kan ik nog wel even door gaan met alles wat het bijzonder maakt om met deze groep mensen te werken.”
Een glimlach op je gezicht, knuffels bij de voordeur en het verschil maken voor ouderen. Wil jij dit ook ervaren? Bekijk snel onze openstaande vacatures en kom kennismaken!